แหล่งช้อปปิ้ง

เรียกได้ว่ามีทั้งเมืองครับ ส่วนใหญ่จะเป็นของก๊อป ที่น่าสนใจคืองานฝีมือ ร้านขายของที่ระลึก กำยาน วัตถุมงคล ธง เข็มกลัดเกี่ยวกับศาสนา ซึ่งบางอย่างราคาแพง มีหลายร้าน ลองเทียบราคาเอาเองดีกว่าถ้าของพื้นเมืองราคาถูกต้องซื้อแบบกับดินตามลานตลาดนัดหรือแม้แต่ตามข้างทางครับ ส่วนโปสการ์ดซื้อได้ที่ร้านหนังสือ มีไปรษณีย์ประจำเมือง ค่าส่งเพียง 2 รูปี อาจจะต้องรอนานหน่อย

แวะไร่ชาติดค่ายทหาร

กว่าจะถึงตีนเขาก็เป็นเวลาบ่าย ชาวไร่ยังง่วนอยู่กับงาน แต่เราแวะถ่ายรูปเล่นได้และพวกเขาไม่ว่าอะไร แดดกำลังสวย ไร่ชาร่มรื่นด้วยไม้ใหญ่ที่แซมเป็นระยะๆ เทียบกับถนนลาดยางมะตอย 2 เลนแล้ว กลายเป็นเส้นบางๆพาดผ่านไร่ชาขนาดมหึมาเท่านั้นเอง

ขาลงเป็นคนละทางกับขาขึ้น มีรถบรรทุกสวนเป็นระยะ เป็นเพราะทางนี้คนไม่ค่อยนิยม การขนส่งขนาดใหญ่จึงตกเป็นของเส้นนี้ต่างกับเส้นสัญจรในขาขึ้น ช่วงนี้ต้องเอาผ้ามาปิดปาก เพราะเวลารถสวน ฝุ่นจะตลบไปหมด และไม่ต้องขอให้เค้าเปิดแอร์นะครับ เค้ามี แต่มักไม่เปิด ประกอบกับอากาศบนเขายังค่อนข้างเย็น ตอนไม่มีรถสวน ยื่นหน้าไปสูดอากาศหน่อยดีกว่า สารถีของเราเป็นโปรด้านการขึ้นลงเขาอยู่แล้ว ไว้ใจเขาได้เลยครับ