อาบังที่ขายถั่วบ้านเรานั้นส่วนใหญ่เป็นแขกปากีสถาน ยำถั่วที่อินเดียใส่หอมแดงซอย มันบด พริกสด เส้นมาม่า แล้วก็อีกจิปาถะ สุดแต่คุณจะชี้นิ้วสั่ง คำถามที่เค้ามักจะถามคุณคือ เอารสเผ็ดไหม? จะถึงรสชาติภารตะแท้ๆ มันต้องเผ็ด

ภาพวิธีการทำอาจจะบาดตาบาดใจคุณเสียหน่อย ไม่อยากมองก็เอาตาไปชมทิวทัศน์รอบไปก่อน เพราะเค้าใช้มีดเขลอะๆหั่นหอมแดงกับมือ ขยำมันฝรั่งด้วยมือ ใส่ทุกอย่างลงไปในกาน้ำพลาสติก ปรุงด้วยซอสและน้ำปรุงสองสามอย่างบีบมะนาว แล้วคนเคล้าให้เข้ากันด้วยช้อนยาว เพียง 2-3 นาที ยำถั่วรสเลิศถูกเสริ์ฟมาในถุงกระดาษสีน้ำตาล และสิ่งที่ขายคู่กับยำถั่วคือซุปมันบดใส่ในแป้งทอดโป่งๆกลม รสชาติดีสุดๆ แต่ขอเสียคือคุณต้องกินเดี๋ยวนั้น เค้าจะให้กระทงทำจากใบไม้คุณถือไว้หนึ่งอัน แล้วเค้าจะบดมันด้วยมือกับน้ำปรุง ยัดลงไปในถุงแป้งทอดทีละอัน แล้วบรรจงวางในกระทง ทีละลูก คุณต้องกินลูกต่อลูก เพราะชิ้นต่อไปกำลังจ่อคิวมา ถ้าคุณไม่กิน เค้าก็จะวางไม่ได้ เหตุที่ต้องกินทันที เพราะถ้าทิ้งไว้แป้งจะเปื่อยด้วยซุปและไม่เป็นทรง เค้าจะจ้องมองคุณกินทีละลูก อร่อย ไม่อร่อยก็ส่งยิ้มหวานให้เค้าไปเถอะครับ ราคา 20 รูปี ต่อ 5 ลูก

จำได้ว่าชิ้นสุดท้ายผมถือกลับ "เอาไปให้แฟนกิน" ผมบอกเค้า ผมจ่ายตัง เค้าเช็ดมือกับกางเกงยีนแล้วรับเงิน มือเหมือนเด็กเล่นซุกซนเปรอะไปด้วยคราบอะไรนักก็ไม่รู้ (เอาล่ะกินไปแล้ว ช่างมัน... )ผมเดินตามแฟนไป เธอเดินไปช้อปล่วงหน้าแล้ว ผมเอามันบดไปให้ "อะไรอ่ะ ไม่เอาหรอก" เธอบอก สุดท้ายผมต้องกินเอง และมันเละไม่เป็นท่า โชคดีที่เชฟของผมฝีมือดีเยี่ยม รสชาติยังดีอยู่

อ่านมาถึงตอนนี้ คุณได้ซื้อยาแก้ท้องเสียมาด้วยแล้วใช่ไหมครับ?