สิ่งที่เด็ดสุดบนรถไฟ คงจะเป็นการแสดงอันน่าประทับใจของวณิพกเด็กตีกลองแขกร้องเพลง เขาห้อยกลองแขกคู่ใจไว้ด้านหน้า มือข้างหนึ่งมีกำไลร้อยกระพรวน เสียงดังกุ๋งกิ๋งยามสบัดข้อมือ เดินไปตามโบกี้ ทั้งสำเนียงลีลาท่าทางเรียกความประทับใจแบบภารตะแก่นักท่องเที่ยวได้เป็นอย่างดี เงินรูปีกระเด้งออกจากกระเป๋าตังค์ผมทันที แต่ดูเหมือนคนอินเดียคงจะเคยชินแล้วล่ะ

พาลให้นึกถึงหนังแขก เรื่อง Slumdog Millionaire เจ้าหนูนี่แสดงได้ดี ได้รับรางวัลตอบแทนแต่กลับหน้านิ่วคิ้วขมวด ผมทึกทักเอาเองว่าสถานการของเจ้าหนู ไม่เหมาะกับวัยละมั๊ง เจ้าหนูคงอยากไปเรียน อยากวิ่งเล่นกับเพื่อนมากกว่า แต่ด้วยความเป็นเด็กจึงน่ารัก น่าเอ็นดูเช่นกัน อาชีพวณิพกจึงไม่เคยตกมาถึงมือผู้ใหญ่ กอปรกับ เป็นอาชีพของผู้ไม่มีวรรณะ จึงเป็นอาชีพต้อยต่ำ ทั้งที่ต้องใช้ฝีมือและการฝึกปรือมาอย่างดี

การขึ้นสู่ดาร์จีลิ่งมักนิยมขึ้นทางด้านขวามองเห็นหุบเขาอยู่ด้านซ้าย ขาลงกลับกันวนทวนเข็มนาฬิกา มีร้านขายของชำอยู่ตามหมู่บ้านบนเขาอยู่ทั่วไป ขนาดหน้าร้านกว้างประมาณ 1.50 เมตร สังเกตุง่ายด้วยห้องสีแสบตา ห้อยด้วยหมากแขกนานาชนิด เป็นซองเล็กยาวติดกันเป็นแผง สามารถฉีกออกมาห่อเท่ากับถุงยางอนามัย ใช้กินแก้เมารถได้