บรรยากาศตอนเช้าบนรถไฟอินเดียช่างคึกคัก มีจ๋าย (ชาร้อนแบบอินเดีย) เร่ขายตลอดเวลา คนอินเดียนิยมดื่มชามากกว่ากาแฟ คนขายจะเดินไปตามโบกี้ ในมือมีกระติกน้ำร้อนทำจากสแตนเลสขนาดเขื่อง พร้อมแก้วกระดาษใบจิ๋วเหน็บอยู่ข้างๆ เพียงแก้วละ 10 รูปี ก็จะได้ชิมลิ้มรสชาจ๋ายแบบอินเดียแท้ๆแล้ว เป็นสิ่งที่ไม่ควรพลาดเลย ในการเดินทางมาอินเดีย ไม่ว่าราคาระดับไหนเท่าใด ขอรับรองว่าผมยังไม่เคยจิบชาอินเดียคุณภาพต่ำ หรือรสชาติแย่ ต่อให้เป็นของแจกฟรีบนรถไฟก็ตาม

นอกจากนั้นก็มี หนังสือพิมพ์ ของเล่น แฟลตไดร์ฟ แบตเตอรี่ ที่ชาร์ทมือถือ หรืออาหารห่อ เป็นข้าวบ้าง ขนมปังบ้าง โชคดีที่มีอาหารมังสวิรัติขายอยู่ทั่วไป (ผมเป็นมังสวิรัติครับ) สังเกตง่ายๆว่าถ้าบนฉลาก มี จุดสีเขียวอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมจัตุรัส แปลว่านั่นเป็นอาหารมังสวิรัติ ถ้าเป็นสีแดงจะมีส่วนผสมของเนื้อสัตว์

จากโกลกัตตา รถไฟสายเหนือของอินเดียวิ่งผ่านพื้นที่โล่ง แม่น้ำ ทุ่งหญ้า นาข้าวกว้างใหญ่ไพศาล จนไปถึงบริเวณที่ราบสูงเริ่มมีไร่ชาให้เห็นเป็นระยะ ต้นชาปลูกเรียงเป็นพุ่มระเบียบเรียบร้อย ต้นชาสูงแค่เอว เขียวชอุ่มช่วงปลายฤดูหนาว มีไม้ยืนต้นแซมไว้บังร่มเงาให้ชาวไร่ ตระกร้าสานแบบชาวเขาออกหาของป่า สะพายใส่ด้านหลังผูกโยงด้วยผ้าคาดมาที่ศรีษะเพื่อรับน้ำหนัก ไร่ชาจะกว้างใหญ่ แต่ต่อไร่ ต้องการแรงงานเพียง 2-3 คนเท่านั้น ใบชาชั้นเลิศ ถูกคัดแยกตามขนาด สีสัน และอายุ แบ่งคุณภาพและราคาอย่างละเอียดถี่ยิบ ด้วยสายตาและมือของชาวไร่ชั้นเซียน ชาจึงเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมากๆ