ผมเคยอ่านรามเกียรติ์ตอนเด็กๆ (ตอนนี้ลืมหมดแล้ว) แต่ก็ยังพอจำตัวละครได้บ้าง พอมาเจอโซนศิลปะวัฒนธรรม ก็ทึ่งในความงามการสร้างสรรค์ของคนสมัยก่อนมาก

ถัดมาจากโขน ก็เป็นหุ่นละครโรงเล็ก ที่เวลาแสดงต้องใช้คนเชิดถึงสามคนต่อตัวละครหนึ่งตัวเลยทีเดียว เป็นศิลปะที่หาดูได้ยาก สมัยตอนที่สวนลุมไนท์ยังอยู่ ผมก็เคยพาฝรั่งไปดูที่โรงละครโจ หลุยส์ สมัยนั้นที่นั่นดังมาก ใครๆ ก็มาดูกัน ตอนนี้ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปหาดูได้ที่ไหน

ออกจากห้องศิลปะวัฒนธรรมมา ก็มาเจอกับที่ใกล้ตัวมากขึ้น ผมยังทันกล้องแบบนี้อยู่นะ เห็นแล้วนึกถึงสมัยก่อน ที่แก๊งเพื่อนผม เวลาจะถ่ายรูปติดบัตรทีไร ต้องลำบากมาที่ร้านฉายาจิตรกร เห็นบอกว่าคุณภาพดีกว่าที่อื่นนักหนา ผมว่าก็เฉยๆ แต่ก็นะ สมัยก่อนยังไม่มีกล้อง digital เหมือนสมัยนี้ อะไรที่ดีที่สุดในสมัยนั้น ก็พยายามกันนิดนึง

รูปที่ถ่ายตรงนี้จะไปโผล่เป็นหนังด้วยครับ เค้ารู้ได้ไงนะว่าผมเป็นนักกีตาร์มาก่อน :D